Home

Hier ben ik maar weer eens… Waarschijnlijk met het laatste bericht vanuit Zuid-Afrika, aangezien mijn vliegtuig vanmiddag om 17.40 uur vertrekt! Er zullen nu wel misschien voorhoofden gefronst worden, maar ik heb afgelopen dinsdag mijn ticket kunnen verzetten, zodat ik twee weekjes eerder thuis zou zijn. Maar voordat ik op het vliegtuig stap, eerst nog een overzicht van de afgelopen week…

Wat gaat de tijd toch snel voorbij… Zo zat ik nog aan tafel in een gezellig restaurantje met de andere vrijwilligers van MoP en BB en zo zijn we alweer anderhalve week verder!

Zoals ik al eerder had laten weten, was het zondag (08-07) zover dat ik voor drie weekjes over kon naar een ander project, Mother of Peace genaamd (MoP). (Voor meer uitleg wat dit project inhoud, verwijs ik jullie door naar de website van Be More: www.be-more.nl).

Om wat meer te weten te komen over de Zulu-cultuur, had ik ons vrijdag opgegeven voor een Face to Face Zulu-Village. Zoals we (de organisatie en ik) via de telefoon hadden afgesproken, zaten we om 9.15 uur klaar voor vertrek, maar zoals we al eerder hadden meegemaakt, moesten we ook nu weer wachten. Na ruim een half uur begon mijn geduld op te raken wat betreft het wachten en was ik van plan om de organisatie op te bellen om de trip af te blazen, toen daar om 9.55 uur opeens de gids voor onze neus stond. We zijn toen ook meteen ingestapt en richting het Zulu-dorp gereden, wat op de route van the thousand hills lag. Ten eerste zagen we een mooie natuur en genoten van een enorme rust om ons heen! In het Zulu-dorp aangekomen, stonden er twee meiden van ongeveer mijn leeftijd op ons te wachten. Later bleek dat zij - samen met een andere man - onze gidsen in het Zulu-dorp waren.

Ik heb nog kleine PS’jes, welke ik bij de vorige berichten kon plaatsen, maar steeds kwam het er maar niet van… Dan was ik bezig met dit, dan weer met dat en keer op keer vergat ik het om jullie als lezer(es) op de hoogte te stellen van:
Ik heb besloten te stoppen met mijn opleiding HBO-Verpleegkunde aan het Fontys te Eindhoven;Ik ben aangenomen als verpleegkundige niveau 4 in het Maaslandziekenhuis te Sittard voor 36 uur in de week en ik kan beginnen zodra ik terug kom vanuit Zuid-Afrika;Ik ga vanaf morgen (zondag 8 juli) voor drie weken naar Mother of Peace (de post kunnen jullie gewoon doorsturen naar: The Dream Centre, t.a.v. Jill Ackermans, 39 Kings Road, 3610 Pinetown, Zuid-Afrika). Daarnaast wilde ik ook nog iedereen bedanken voor:

De maandag na het weekendje Drakensbergen hebben we het rustig gehouden. Zo hebben we ons uitgeslapen en ’s middags speelgoedinkopen gedaan voor de kinderen van Agape. Dit laatste ben ik al een tijdje aan het doen, maar iedere keer kom ik maar met een klein beetje terug, omdat het anders teveel en te zwaar voor mij alleen wordt om te vervoeren… maar nu had ik de hulp van mam en pap!

Het is ondertussen alweer twee weken geleden dat ik jullie voor het laatst heb laten weten wat er hier allemaal gebeurd… maar bij dezen een uitgebreid verslag van deze tussenliggende tijd!
In het Dream Centre is het de afgelopen dagen vrij rustig geweest. Om de rust te doorbreken, heb ik een filmmiddag georganiseerd en wel te verstaan maandag 11 juni. Ik ben toen tijdens mijn lunchpauze een DVD gaan huren en ik had chips, nootjes en drinken ingekocht. Na het middageten van de pati?nten, heb ik de meeste pati?nten ingelicht (van mijn afdeling) en de chips/nootjes verdeelt over verschillende borden. Langzaam aan kwamen er wat pati?nten binnen gestroomd, waarna ik de DVD heb gestart toen iedereen een plaatsje had gevonden. Op zich was het wel een geslaagde middag, vooral het lekkers wat de pati?nten met volle teugen hebben genuttigd!

Eindelijk was het dinsdag zover dat we ons boeltje bij elkaar ronden rapen (wat niet nog gewoon in het koffer zat) en richting het Dream Centre konden verhuizen!

Maandag hebben we nog geholpen met wat kasten en spulletjes te poetsen en de gordijnen op te hangen, waardoor ik merendeel van de tijd op de eerste verdieping heb doorgebracht, dan bij de mannen op de zesde… Dinsdagmorgen was ik al vroeg wakker, waardoor ik mijn laatste spulletjes in het koffer heb opgeborgen, zodat ik ’s middags alleen mijn koffer maar hoefde op te halen en in de auto te laden. Zoals gezegd ook gedaan en omdat nog niet alles naar behoren werkte, zijn we met de nieuwe zesde vrijwilligster - Hermien - gaan uiteten nadat we onze koffers een beetje hadden uitgepakt en het meeste een plaatsje hadden gegeven…

Om de vakantiedagen van het tripje naar Kaapstad te compenseren, ben ik vandaag (vrijdag) gaan werken. Zoals gewoonlijk zijn we eerst begonnen met de verzorging van de pati?nten, wat steeds minder tijd in beslag neemt, aangezien een groot deel van de pati?nten beter en sterker wordt en zich dus zelfstandig kan verzorgen. Ondanks de vooruitgang van vele pati?nten, zijn er de afgelopen week drie pati?nten overleden. Ik ben op de hoogte dat er in het Dream Centre ook een hoop mensen sterven, maar zo nu en dan komt het onverwachts in mijn ogen. Zo kwam ik vanmorgen (vrijdagmorgen) bij een overleden patient op de kamer om te stoffen. Niemand had mij op de hoogte gebracht dat deze 27-jarige man was overleden vroeg in de morgen.

Na zes dagen van vakantie in Kaapstad, was het donderdag (24 mei) weer tijd om te gaan werken in het Dream Centre. Na het ochtendritueel van het wassen van de pati?nten daar waar nodig, bedden maken, pillen uitdelen en stoffen, heb ik me daarna vermaakt met een praatje met de meeste pati?nten. De meeste waren benieuwd waar ik al deze dagen gezeten had en waarom ik niet bij hen was. Natuurlijk was ik blij hen weer te zien en legde hen dan ook het hele gebeuren en activiteiten in Kaapstad uit. Toen ik na de middagpauze om 13.30 uur terugkwam op de afdeling, begon de dokter net met zijn visiterondje. Ik heb gevraagd of ik hierbij mee mocht lopen, aangezien ik daar nog niet veel de kans toe heb gehad… Tijdens de ronde vroeg de dokter aan mij wat ik zag en legde hij uit wat het betekende, het verband en wat het allemaal inhield voor de pati?nt. Halverwege de visite hoorden we gezang vanuit de zusterspost komen en vroeg de dokter aan de sister wat dit te betekenen had.

Na een paar dagen van bijkomen en sorteren, heb ik dan toch een selectie weten te maken van foto’s welke in Kaapstad genomen zijn. Ik heb er nog heel wat meer in de aanbieding, maar mijn idee is jullie gewoon een kijkje te laten nemen wat we gedaan en gezien hebben in deze mooie, grote stad!
Zoals ik tot noch toe bij alle foto’s heb gedaan, heb ik ook hier een kleine toelichting gegeven, maar meer informatie vinden jullie in mijn vorig verhaal/bericht…
Foto 1: Voor de meeste familieleden, kennissen en vrienden een bijzondere foto, aangezien ik niet zosnel met Patty op de foto kruip… Deze is genomen door Denny (loverboy van Patty) in het vliegtuig richting Kaapstad.
Foto 2: Mijn tijdelijke slaapkamer in Kaapstad. Het linkse bed het ik die vijf nachten benut en voor degene die het iets interesseert, dit was mijn derde verblijfplaats sinds ik in Zuid-Afrika ben…

Vrijdag 18 mei; De dag van vertrek.

Dinsdag zijn Gunter en Tessa (project managers van Be More) langs het Dream Centre geweest. Ze kwamen even kijken hoe het met ons ging en of we al vooruitgang boekte. Gunter vertelde ons dat hij woensdag naar Bobbi Bear zou gaan, ook een project waar Be More zich voor inzet en als we wilden, we mee konden gaan. Omdat ik zoveel mogelijk wil zien tijdens mijn verblijf hier in Zuid-Afrika, stemde ik meteen in! Na nog wat informatie heen en weer gewisseld te hebben, hebben we afgesproken om woensdag tussen 9.00 en 9.30 uur bij het Dream Centre klaar te staan en opgehaald te worden door Gunter.

De eerste vier weken zijn achter de rug en als ik zo terug kijk, denk ik: “Wat vliegt toch de tijd…” Zo was ik nog bezig met het treffen van de voorbereidingen en zo ben je alweer een maand verder en deels ingeburgerd in het verre Zuid-Afrika!
De afgelopen week ben ik vijf dagen gaan werken in het Dream Centre, omdat mijn zus en zwager (Patty en Denny) aan zijn gekomen zaterdag 12 mei. De andere meiden hadden het weekend (11, 12 en 13 mei) een tripje naar de Drakensberg geboekt en vertrokken vrijdagmorgen om 7.30 uur. Omdat ik Patty en Denny graag zelf van het vliegveld wilde afhalen, heb ik besloten om ‘thuis’ te blijven en om de vrijdag door te komen, ook maar te gaan werken. Ik had nog nooit een vrijdag meegewerkt, maar wist wel dat er dan een kerkdienst was in de ochtenduren.

Zoals jullie al in een eerder stukje hebben kunnen lezen, zouden we vandaag naar het weeshuis Agape gaan. We hadden met Tessa (project manager) afgesproken dat ze ons rond 9.00 uur zou komen ophalen, maar tien minuutjes voor tijd belde ze dat het verkeer helemaal vast zat en dat het dus wat later werd. Nadat we ruim een half uur hadden gewacht, kwam ze dan eindelijk aan en zijn we meteen naar het huis van de vrijwilligers van Agape gereden in Waterfall. Na een rit van een klein half uurtje kwamen we hier aan, waar net het busje stond om de kleintjes (tot 6 jaar) te droppen voor een zwempartijtje. Het was een feest van jewelste, want iedereen kreeg nieuwe zwemkleren, dus moest er eerst gepast en gekeken worden voordat de eerste in het zwembad gingen. Omdat wij van deze activiteit op de hoogte waren, ben ik ook mijn bikini aan gaan en doen en heb ik me geweldig geamuseerd met de jonge kindertjes! Het waren er trouwens in totaal zeven stuks, waarvan zes meiden en een jongetje.